Het is nu zo’n twee en een halve week na mijn olympische wedstrijd in Cortina. Hoewel ik via mijn nieuwsbrief de leden van mijn Fanclub en ook mijn trouwe partners al het één en ander heb verteld, voelt het als een mooi moment om ook hier nog eens terug te blikken. En ook een klein beetje vooruit te kijken. Het resultaat van de Spelen is nog steeds niet wat ik gehoopt had, maar ik ben wel supertrots dat ik mijn derde Spelen heb mogen voltooien. Je plaatsen is op zich al een prestatie en het feit dat die plaatsing voor mij dit keer echt niet zo spannend was en ik echt met heel veel zelfvertrouwen daar stond is natuurlijk hartstikke mooi. Maar het resultaat was niet waar ik op hoopte, grotendeels omdat ik gewoon de connectie met deze baan nog niet kon vinden.

Helaas heb ik te weinig runs gehad voor mij, om zo goed en stabiel te zijn als de andere atleten. In principe kon ik alles op de baan wel, maar gewoon niet keer op keer. Dus ja, ik heb mijn best gedaan en dit is wat ik ervan heb kunnen maken. Dat is nog steeds niet een heel lekker gevoel maar met tijd zal dat ook wel beter worden. Het blijft gewoon lastig om zo’n baan snel onder controle te krijgen en soms klikt het snel en soms niet. Het ligt er een beetje aan of het bij je manier van sleeën past en deze baan ligt gewoon niet zo heel natuurlijk voor mij, dus dan duurt het helaas wat langer. Had ik 10 runs meer had gehad, dan denk ik dat ik zeker mee had kunnen doen bovenin, alleen die runs waren me gewoon niet gegund, dus ik moet het hiermee doen.

(Tekst gaat verder onder de foto)

Waar jullie misschien wat dingen van gezien hebben, maar niet alles van mij over gehoord hebben, is dat ik na mijn wedstrijd ook nog andere dingen heb gedaan in Cortina. Zo heb ik in mijn nieuwsbrief al over mijn ervaringen in het TeamNL huis verteld. Maar de oplettende kijker zag mij op televisie en social media ook voorbij komen bij onze mannen uit het bobsleeteam. En ik was aanwezig bij de sluitingsceremonie, nadat ik aan het begin van de Spelen al de geweldige eer had om met de Nederlandse vlag te lopen tijdens de openingsceremonie.

Bij de viermanswedstrijd was ik er dus inderdaad bij, om onze bobbers te helpen. We zijn gewoon een klein land, met een klein team en weinig staf. Zo’n bob is vrij groot en ja, ik ben toch bobsleeër geweest dus ik weet hoe het allemaal werkt met het vervoeren van de slee, et cetera. Dus waar de coaches en de reserve die eventueel in zou moeten springen boven stonden, stonden Maarten en ik beneden om de jongens op te vangen. Zo konden zij hun ding doen en in de leaders box konden staan. En dan namen wij de slee mee naar boven om te zorgen dat dat allemaal goed verliep, waar zij zich dan niet druk om hoefden te maken. Bij de tweemans wedstrijd redden ze dat zelf, want dan zijn er twee jongens in de slee en dan kunnen de andere twee jongens die over zijn beneden staan. Maar met de viermanswedstrijd zitten ze allemaal in de slee, dus waren wij mooie extra handjes om te helpen, om te zorgen dat die slee vanaf beneden weer boven kwam en dan de rest deden de mannen zelf.

(Tekst gaat verder onder de foto)

Bovendien was het heel leuk om de jongens te helpen. We zijn uiteindelijk toch al de hele winter op pad en we kruizen elkaars pad vaker, omdat we natuurlijk op dezelfde plekken de wereldbekerwedstrijden hebben. Dus het was heel mooi dat wij op die manier hun ook even konden helpen, want ze hebben ons ook heel veel geholpen in de eerste week.

De sluitingsceremonie was vervolgens ook echt wel heel erg leuk om te doen. Het was wel ver rijden nog vanaf Cortina, want we zaten drie uur in de bus om daarheen te gaan en drie uur weer terug. Maar het was echt heel erg mooi om in Verona, wat echt een prachtige stad is, in dat oude stadion nog een keer naar het publiek te mogen zwaaien. En dan met alle atleten die Spelen hebben meegedaan, voor zover die dan bij de sluiting waren, een rondje te lopen. Ik heb daarbij nog foto’s gemaakt met wat vriendinnen uit het veld en het gaf een goed gevoel om deze mooie periode met elkaar afsluiten.

Ik heb bij die ceremonie ook voor het eerst de schaatsers en de shorttrackers gezien, want die heb ik natuurlijk de hele periode nog niet gezien, omdat we zo ver weg zaten. Dus het was ook leuk om die even te zien en te spreken en ik moet zeggen dat ik erg onder de indruk was van de ceremonie zelf. Het was echt heel erg mooi om te zien en om in dat stadion mee te maken.

(Tekst gaat verder onder de foto)

En nu zit het er dus op. Niet alleen de Spelen, maar ook het seizoen en het hele traject van de afgelopen jaren. Het voelt altijd een beetje gek om na vier jaar zo hard gewerkt te hebben dan klaar te zijn, omdat je nou nu ook gewoon geen plannen hebt. Geen idee wat je gaat doen. Dat is aan de ene kant wel lekker, want je hebt in die tijd ook vrij weinig rust genomen natuurlijk, dan is het wel lekker dat je nu even een pauze kan nemen, maar het voelt ook wel een beetje raar om klaar te zijn en gewoon niet te weten wat het volgende is of wat je nu gaat doen. Dat maakt het een beetje dubbel.

Nog geen plannen hebben met het oog op het volgende seizoen, wil overigens niet zeggen dat ik totaal geen plannen heb. Er zijn wat mogelijkheden en we gaan deze week even kijken wat we gaan doen, maar ik ga in ieder geval over anderhalve week kijken bij mijn trainingsmaatjes van de paralympische ploeg, want ik train natuurlijk al een hele tijd met onze para-skiërs en -snowboarders. Dus ik ga nog een keer naar Cortina toe, maar dan als toeschouwer om hun aan te moedigen tijdens hun paralympische wedstrijden. Vlak daarna gaat ook mijn haar eraf geknipt worden. De actie voor de Stichting Haarwensen loopt nog altijd. Maar over zo’n twee weken ‘gaat de schaar erin’.

(Tekst gaat verder onder de foto)

En verder weet ik het nog niet. Ik ga misschien eind maart nog even sleeën in Lake Placid, omdat ik toch die kant op ga. Om gewoon lekker wat runs te maken en even zonder druk, zonder wedstrijdspanning en zonder verwachtingen heerlijk te sleeën. Ik vind de wedstrijden heel leuk om te doen, daar niet van, maar het sleeën zelf is gewoon wat ik leuk vind dus als het nog kan deze winter zou dat top zijn. Wat we daarna gaan doen en voor komende winter dat gaan we eens rustig bekijken de komende tijd.

Tot slot, nu het ook officieel kan en mag, wil ik van deze gelegenheid gebruik maken om nogmaals mijn sponsors te bedanken. Zonder hen had ik het traject van de afgelopen vier jaren, richting mijn derde Olympische Spelen niet kunnen maken. Met ProductIP en de Reggeborgh Foundation als grootste partners, op de voet gevolgd door Gullwing Sports Insurance, Carl Denig en Kelderman Bouw, maar ook Roel van Laar Advies BV, Samendrie, Biim, DuSabot en Domicilie. En niet te vergeten de BSBN met bondsponsor NewCold. Én alle leden van mijn Fanclub, familie, vrienden en andere fans. Zonder jullie was dit allemaal niet mogelijk geweest. Ontzettend bedankt allemaal!

To be continued…

Kimberley